گفت : یه کم برو عقب تر میخوام نفس بکشمگفتم چشمگفت : اینکه هی قرار باشه ببینمت باعث میشه نتونم برای زندگیم برنامه ریزی کنم و چیزایی که میخوام را بهش برسم، میشه دیدارهامون کم بشه ؟گفتم چشمگفت : میشه دیدارهامون برنامه ریزی شده نباشه ؟ انگار اینکه فلان روز و فلان روز باید ببینمت مثل میخ خورده وسط زندگیم نمیتونم تکون بخورم.گفتم چشمگفت : تو چی ؟ درخواستی نداری ؟گفتم : مراقب ترک پاهات باش حتما زود به زود چربش کنگفت : چشم + نوشته شده در  جمعه ۱۴۰۳/۰۴/۱۵ساعت ۱:۳۷ ب.ظ  توسط مهران  | 

امروز یک نقطه ی عطفه، من قراره تغییر کنم.اینو نوشتم یادم باشهاین افق جدید شاید زیباتر باشد."آتیش رسیده تا صد سپیده، بیداری یا نه ؟ما پریم از جای خالی دردهای هممیرسن پرنده های هر شب امید به اوج دور، کشتراز نورزخم هر سفرو تن هر حادثه رودل تب به سلامت شببا تو سر کشیدیم دردو پر کشیدیممردن پر، از سرما پژمردن پربا وحشت سر بردن پراز رفتن تا مردن پر" + نوشته شده در  سه شنبه ۱۴۰۳/۰۴/۲۶ساعت ۶:۴۲ ب.ظ  توسط مهران  | 

به یغما میبرم هر آنچه ساخته امناتمام میگذارم تمام امیدم را تمام عاشقیم رااینبار نقطه ی عطفی خواهم شد بر تمام کهکشان هاتمامیتم را چه سوداین لجاجت سیاه را رها خواهم کردمیروممیروممیروم. + نوشته شده در  پنجشنبه ۱۴۰۳/۰۴/۰۷ساعت ۱۰:۳۱ ب.ظ  توسط مهران  | 

سازیست به نام شورانگیز داستان جالبی دارد :"ابداع اولیه ی این ساز توسط استاد حسین علیزاده انجام شد. همچنین استاد علی قنبری مهر برای اولین بار به سفارش استاد علی تجویدی ساخت این ساز را بدست گرفتند و اولین شورانگیز در ایران به دست ایشان ساخته شد.الگوی ساخت شورانگیز از سه ساز کهن و اصیل ایرانی با نام های ” تار “، ” سه تار ” و ” تنبور ” ساخته شده است به طوری که در هر قسمت از این ساز، نشانه هایی از سه ساز نامبرده شده دیده میشود."در واقع تلفیق سه ساز دلی به نتیجه ای خارق العاده رسیده، چیزی خلق شده، سازی که نوای آن متفاوت است، و نام جالبی بر آن نهاده اند.این ایده را از یک دوست دارم که میگفت : شورانگیز زندگی خودتو پیدا کن !نگاه کردم به زندگیم، شورانگیز من چیست ؟ کیست ؟ کجاست ؟بشر کجای در تاریخ شورانگیزی داشته ؟ جنس آن چه بوده ؟خوب دقت کردم، خوب نگریستم به خود، به درون، به خویشتن خویششورانگیز من ؟؟؟ + نوشته شده در  سه شنبه ۱۴۰۳/۰۴/۰۵ساعت ۴:۳۵ ب.ظ  توسط مهران  | 

حضور معترض آب روی ریشهء درخت مثل کلمات است در ذهن من ...مینویسم و مینویسم ...به لجن گرفتن حوض خاطراتم نگاه میکنم ! هنوز سبز است ! مگر سبزی نشان تازگی نیست u200d؟فکر میکنم ...تنها فکر میکنم ...چهار دیوار دور افکارم کشیده شده ، چهار دیوار کبود و خاکستری ، چهار دیوار ضخیم و قدیمی،خاک گرفته و متروک ، انگار زندانیست پر از بوی عرق و ریواس و چند انگور گندیده !مرگ من ، سکوت مرگبار من است ، صدای دغدغه می آید ، صدای آشنای سکوت ... ازگوشه ای از دیوار شروع میکنم و میگردم بلکه روزنی به بیرون پیدا کنم ، فکرهایم بوی نممیدهند ، بوی گنجه های قدیمی ، فکر میکنم و فکر میکنم ...میگردم و فکر میکنم ، فکر میکنم و میگردم و دریغ از روزنی و هوای تازه ای ...میگردم ولی چه سود که باز به همان گوشه رسیده ام و خسته ام ...فکر میکنم که خسته ام ... + نوشته شده در  سه شنبه ۱۴۰۳/۰۴/۰۵ساعت ۴:۴۶ ب.ظ  توسط مهران  | 

بیگاهه هایی هست برای نگاه، شبیه موسم تغییر فصل ها،از فصل خاموشی به فریاد، از فصل عبور به ایستایی، از فصل سرور به لهیدگیبیگاهه هایی هست برای تماشاتماشای عطف نمودارهای زیستن، ایستادن بر فراز یا فرود خطهایی که قرار است بشکنندخموده می شوند به سمتی دیگر، عبور می کنند از تمنای رسیدن ! چونان که همیشه رسیدنی نیست.این همان ناتمام هاست!تمنای تمام شدن در ظرفی نا تمام مثل تمنای وقوع است از امری نامحتملاز جهت این "ناتمامی" است که گفته اند در آن عدد (π) همه ی رازها نهفته است.زیستن در جهانی که رسم ناتمامی را بنیان نهاده، آواریست در ورای تمنای تمام کردن ها و تمام شدن هاپ.ن : در پاسخ به زهرا + نوشته شده در  سه شنبه ۱۴۰۳/۰۴/۰۵ساعت ۶:۳۳ ب.ظ  توسط مهران  |